Będą mówić, że przelewałem niewinną krew.
Czyż krew nie jest po to, by ją przelewać?
Mając hak zamiast dłoni...
rozpruję cię od lędźwi po gardło.
Przybyłem...
po ciebie.
To przerażająca i całkowicie prawdziwa historia.
Wydarzyła się parę lat temu w lndianie.
Clara pilnowała synka Johnsonów.
Billy przyjechał na motorze.
Nie był nawet jej chłopakiem. Chodziła z Michaelem.
Ale zawsze leciała na Billy'ego...
bo był niegrzeczny, a Michael był...
taki miły.
Postanowiła, że tej nocy da Billy'emu to...
czego nigdy nie dała Michaelowi.
Znasz Candymana?
Ma odpiłowaną dłoń.
W kikut ma wbity hak.
Jeśli spojrzysz w lustro i pięć razy wymówisz jego imię...
pojawi się za twoimi plecami.
Chcesz spróbować?
I Billy zaczął.
Spojrzał w lustro i powiedział...
Candyman.
Nikt nie poszedł dalej.
Nie tutaj.
Zejdź na dół.
Dam ci coś.
Spojrzała w lustro...
i nie wiem, dlaczego...
ale powiedziała to.
Candyman.
Zgasiła światło.
Chłopak osiwiał od tego, co ujrzał.
Zabił ją.
Rozpruł ją swym hakiem, zabił też dziecko.
Billy się uratował...
ale niedługo póżniej zwariował.
Zna go chłopak mojej współlokatorki.
Kiedy usłyszałeś to pierwszy raz?
Kumpel słyszał to w radiu. To prawda.
Opiekunka upiekła dzieciaka jak indyka.
O co chodzi?
Piszecie o seryjnych mordercach?
Coś w tym stylu.
Dobra. To już wszystko.
Dzięki.
- Nie ma sprawy. - Cześć.
"Cześć".
Są młodsi z każdym dniem.
- UNIWERSYTET ILLINOIS - Pamiętacie szał na aligatory?
Jak stały się duże, spuszczali je do kanalizacji.
Teraz żyją w kanałach. Niektóre mają po 10 metrów.
- Gdzie to było? - W Miami.
Oślepły od życia w ciemnościach.
Nie w Miami, tylko w Nowym Jorku. Czytałam o tym.
Więc to musi być prawda.
Czemu Danny i Diane mają te same złudzenia...
choć żyją oddaleni od siebie o 1 700 km?
Bądźmy szczerzy.
W kanałach nie ma...
aligatorów.
To opowieści znad ogniska.
Opowiadane przed zaśnięciem.
Te historie to...
współczesny folklor...
nieświadome odbicie lęków miejskiej społeczności.
Pora na lunch.
- Wspaniały profesor! - Cudowna żona.
Znasz wszystkich? Najlepsi z najlepszych: Harold, Diane...
Danny, Stacey.
Dziękuję za aktywny udział. Trzymajcie tak dalej.
Do zobaczenia.
Opowiesz mi o niej?
Jak ma na imię? Stacey.
Unikała mojego wzroku i była cała czerwona.
Pewnie dlatego, że się we mnie opętańczo kocha.
Te szalejące młode hormony.
- Chyba nie myślisz... - Oczywiście, że nie.
To dobrze. Mam nadzieję że nie.
O co chodzi?
Miałeś nie prowadzić...
zajęć o miejskich legendach w tym semestrze.
Wiesz, że zbieramy dane od pierwszorocznych. Czemu to psujesz?
Kocham cię, ale nie mogę opóżniać ich edukacji...
aż ty napiszesz pracę.
Myśl realnie. Mam plan do wykonania.
Tak, wiem.
Nie złość się na mnie.
Jeśli spojrzysz w lustro i 5 razy wymówisz jego imię...
pojawi się za twoimi plecami.
- Mogę tu posprzątać? - Oczywiście.
I Billy zaczął.
Spojrzał w lustro i powiedział.: "Candyman, Candyman, Candyman..."
Candyman?
Zna go pani?
Pani o nim pisze?
Tak. Co pani słyszała?
Wszyscy się go boją po zmierzchu.
Żyje w Cabrini. Przyjaciółka mi mówiła.
Cabrini Green?
Tak, w tych blokach. Mało o tym wiem.
Ale moja koleżanka wie. Ma kuzyna w Cabrini.
- Ponoć zabił kobietę. - Mogę pomówić z tą koleżanką?
Jasne.
Kitty!
Czego chcesz?
Ta pani chce z tobą rozmawiać.
Już idzie.
Jestem Helen Lyle.
Miło mi. Henrietta Mosely.
A to Kitty Culver.
Opowiedz jej o Candymanie.
Wiem tylko tyle...
kobieta była w wannie i usłyszała hałas.
Jak się nazywała?
Chyba Ruthie Jean.
Usłyszała dźwięk, jakby ktoś robił dziurę w ścianie.
Dzwoni na policję i mówi, że ktoś się przebija przez ścianę.
Nie uwierzyli jej.
Myśleli, że jest wariatką.
Zadzwoniła jeszcze raz, ale dalej nie wierzyli.
Kiedy w końcu przyjechali, już nie żyła.
Postrzał?
Nie.
Zabił ją hakiem.
To prawda.
Czytałam o tym w gazecie.
Zabił ją Candyman.
Ale ja nic o tym nie wiem.
Niewyjaśnione morderstwa Żniwo śmierci
21 BRUTALNYCH MORDÓW
Przyczyna śmierci Co zabiło Ruthie Jean?
Życie w blokach
Helen, to chore.
To nie bajka. Zginęła kobieta.
To jeszcze nie wszystko.
Cabrini Green, dziś nie do poznania.
Nawet bym tamtędy nie przejechała. Zastrzelili tam dzieciaka.
Codziennie.
Przyjrzyj się uważnie temu zdjęciu...
a teraz temu.
Widzisz?
Nie.
To nie Cabrini.
To mój budynek, Lincoln Village.
Te apartamenty to był zwykły blok.
Popatrz.
Zobaczyli, że nic nie oddziela blokowiska od dzielnicy dobrobytu.
Żadnej autostrady ani torów, by odgrodzić getto.
Więc dokonali małych zmian.
Okleili blok gipsem i sprzedali jako apartamenty.
Ile za nie zabuliłaś?
Nie pytaj.
Coś ci pokażę.
Oto dowód.
Zabójca albo zabójcy - nie wiadomo...
przebili się zza szafki w łazience.
Tu nie ma ściany.
Tylko apteczka między nami a drugim mieszkaniem.
Przestań! Może ktoś siedzi na klozecie.
Nie, mieszkanie jest puste.
Popatrz.
Niesamowite!
Ktoś tam jest!
- Zapalił światło! - Nikogo tam nie ma.
- Żart! - To nie było śmieszne.
- Nie wystraszyłaś mnie. - Akurat.
Chyba nie wierzysz w te bzdury?
Nie. A ty?
Dobra...
Candyman, Candyman, Candyman, Candyman...
Candyman.
Cykor!
Trzeba to powiedzieć pięć razy.
Trevor?
- Trevor, to ty! - A kogo się spodziewałaś?
Która godzina?
Póżna. Jestem wykończony.
Wybacz, że cię wystraszyłem.
Po co ten arsenał? To osiem przecznic.
Ubrałaś nas jak gliny.
Miało być konserwatywnie.
Wyglądamy jak gliny.
- Czemu mnie straszysz? - Skądże!
Pomyśl, gangi zrobiły zakładników z całej dzielnicy.
Zawróćmy!
Zawróćmy...
i napiszmy nudne zestawienie starych danych o legendach miasta.
Mamy łakomy kąsek, Bernadette.
Cała społeczność przypisuje codzienny horror mitycznej postaci.
Czy Trevor i Archie by stchórzyli?
W sekundę.
No właśnie.
W porządku.
Chcesz poczekać?
Nie.
Więc chodźmy.
Zamknij samochód.
Dokąd to?
Do środka.
Nie możecie tu wejść.
- Idziemy do koleżanki. - Nie jesteście z policji?
Wyglądacie mi na gliny!
Spytaj blondynę, gdzie idzie.
Kogo chce zobaczyć?
Chodźmy schodami.
Gdzie się wybieracie?
Uwaga, ludzie! Gliny wchodzą od tyłu!
Policja!
Wzięli nas za gliny. Nie pójdą za nami.
Czekaj.
Spójrz na to.
Fantastyczne.
"Słodkie...
do słodkiego!"
Pośpiesz się, Helen.
- Zrobię tylko drzwi. - Jezu!
Przepraszam.
Jezu, Helen!
To tutaj.
Nie wchodź tam!
Chodź.
Jezu, ale cuchnie.
Miałam rację. Rozkład jest identyczny.
Co oznacza, że łazienka jest tam.
- Helen! - O co chodzi?
Tam zginęła kobieta. Daj spokój!
Nic tu nie ma.
Poczekaj.
To tędy się przedostał.
Znalazłyśmy. Możemy wracać.
Chwileczkę.
Potrzymaj.
Co?
Przejdę tam.
- Zaraz pójdziemy. - Żartujesz.
To tylko rudera.
A jeśli ktoś tam ćpa? Przeprosisz i dasz mu swoją wizytówkę?
Dobrze, posłuchajmy.
Nikogo tam nie ma.
Pośpiesz się. I bądź ostrożna.
Daj mi aparat.
Masz pięć minut.
Dobra, pięć.
Cholera!
Bernadette!
Przepraszam.
Skończył mi się film. Muszę tam wrócić.
Nie ma mowy!
Nie ma mowy! ldziemy stąd.
Co wy tu robicie?
Już wychodzimy.
Szukacie czegoś?
Nie jesteśmy z policji, tylko z uniwersytetu.
To nie wasze miejsce.
Nie łażcie po cudzych mieszkaniach!
Helen Lyle. To Bernadette Walsh. Piszemy pracę.
Chciałybyśmy chwilę z panią porozmawiać.
To moja wizytówka.
Mój dzidziuś.
Chodź.
Biali przychodzą tu tylko, by robić nam kłopoty.
Naprawdę nie po to tu jesteśmy.
Mówicie, że piszecie pracę?
Co napiszecie?
Że jesteśmy źli?
Że kradniemy...
gwałcimy...
jesteśmy ciągle naćpani?
Nie wszyscy jesteśmy jak te dupki na dole.
Chcę tylko dobrze wychować dziecko.
Śliczny chłopiec.
Tylko jego mam.
Jak ma na imię?
Anthony.
Ja jestem Anne-Marie.
Anne-Marie McCoy.
- Przepraszamy za zamieszanie. - Już sobie idziemy.
Nie ma sprawy. Nie chcę być niemiła.
Ale biali, którzy tu przychodzą, nie są zbyt przyjacielscy.
- Co ty robisz? - Pomogę ci.
Ale nabrudziłeś, co?
Dziękuję.
Ma pani dzieci?
Nie, ale chciałabym mieć.
Pilnuję go jak oka w głowie.
Nie dostaną go.
Chodzi o Ruthie Jean?
Wszyscy już tu byli.
Gazety...
gliny, ludzie z sądu.
Wszyscy chcą wiedzieć.
Usłyszałam jej krzyk.
Przez ścianę.
Wykręciłam 997. Nikt nie przyjechał.
Wszyscy się boją.
Mógłby przejść przez te ściany.
Boję się.
Boję się o moje dziecko.
Nigdy go nie złapią.
Kogo?
Candymana.
Bądź miła.
Bardzo miła.
Jak się miewają nasze piękne doktorantki?
Ponoć dłubiecie w mym ulubionym temacie.
Chętnie przejrzę wasze dane.
- Najlepiej jutro. - Nie jesteśmy gotowe.
To właśnie moment, w którym mogę być najbardziej pomocny.
Póki nie zagalopujecie się na akademickie manowce.
Mam to za sobą.
Chcemy cię pogrzebać, Purcell.
Co?
Będziemy coś miały za tydzień. Dopiero dziś byłyśmy w Cabrini...
Cabrini Green?
Kraina Candymana.
Jeśli go szukacie, przeczytajcie pracę, którą napisałem...
10 lat temu.
Znacie tę historię, prawda?
Jak więc chcecie mnie pogrzebać?
Legenda pojawiła się w 1 890.
Candyman był synem niewolnika.
Jego ojciec zbił fortunę dzięki wynalezieniu maszyny...
do masowej produkcji butów po wojnie secesyjnej.
Candyman ukończył świetne szkoły...
i dorósł w dobrym towarzystwie.
Był wielce utalentowanym artystą...
rozchwytywanym jako autor portretów...
będących dowodem bogactwa i wysokiej pozycji społecznej.
Z tytułu tego talentu został najęty przez bogatego...
właściciela ziemskiego, by utrwalić dziewicze piękno jego córki.
Oczywiście zakochali się w sobie i dziewczyna zaszła w ciążę.
Biedny Candyman.
Ojciec dziewczyny dokonał straszliwej zemsty.
Najął bandę ohydnych bandytów.
Gonili Candymana aż do Cabrini Green...
gdzie odpiłowali mu prawą dłoń zardzewiałym ostrzem.
Nikt nie przyszedł mu na pomoc.
Ale to był dopiero początek jego męki.
W pobliżu była pasieka.
Mnóstwo uli pełnych głodnych pszczół.
Bandyci rozbili ule i zabrali miód...
którym wysmarowali nagie ciało Candymana.
Candyman zginął od użądleń pszczół.
Spalili jego ciało na wielkim stosie...
a prochy rozrzucili nad Cabrini Green.
Nie ma Anne-Marie.
Jesteś pewien?
Tak, mówiła że wrócisz.
Jak masz na imię?
Jake.
Jake, może ty mógłbyś mi pomóc.
Szukam czegoś o tej zamordowanej kobiecie.
Wiesz coś o tym?
Nazywała się Ruthie Jean.
Ja nic nie wiem.
Co o tym mówili?
Mnie możesz powiedzieć...
Jake.
Nie jestem gliną.
Nikomu nie zaszkodzisz.
Nie mogę nic powiedzieć, bo mnie dorwie Candyman.
Candyman?
Boisz się go?
Nikogo się nie boję.
Ale ty jesteś wariatką, że sama tu chodzisz.
Tu nie jest bezpiecznie.
Tak, wiem.
Ale mnie też niełatwo wystraszyć.
Nie musisz mi nic mówić.
Możesz mi pokazać.
Jak pokażesz mi, gdzie jest Candyman, coś ci obiecam.
To będzie nasz sekret.
Chyba że się zbyt boisz.
Będzie z tego ognisko?
Tak, na imprezę.
Tam.
Candyman tam jest?
Charlie tak mówi.
Zginął tam chłopak.
Jaki chłopak?
Nie wiem. Charlie mówi, że był dziwny.
Wariat?
Nie, opóżniony.
Jego mama była w sklepie.
Jemu bardzo chciało się siku.
Mama się nie śpieszyła, oglądała, wybierała...
więc zaczął jęczeć.
Mama się wkurzyła i wysłała go na drugą stronę ulicy.
Stoi przy kasie i nagle...
słyszy jego krzyk.
Mamusiu!
Jeden duży facet leci...
zobaczyć, co się stało.
Wychodzi trzęsąc się i płacząc.
Był tam tylko pięć sekund.
Kiedy wyszedł, był całkiem siwy.
Osiwiał w pięć sekund!
Chłopiec zginął?
Gorzej.
Leżał w kałuży krwi, trzymając się w kroku.
Znaleźli to pływające w klozecie.
Nie do przyszycia. Lepiej umrzeć.
Candyman to zrobił?
Poczekaj tu na mnie.
Dobrze.
Przepraszam.
SŁODKIE
DO SŁODKIEGO
Candyman!
Przepraszam.
Skończyłam. Już wychodzę.
Nie chcę przeszkadzać.
Nie jestem gliną.
Jestem z uniwersytetu Illinois.
Zejdę wam z drogi.
Puśćcie mnie!
Nie postępujecie mądrze!
Moi koledzy wiedzą, że tu jestem.
Puśćcie mnie!
Podobno szukasz Candymana, suko.
Znalazłaś go!
Podobno szukasz Candymana, suko.
Do szeregu.
Numer cztery, wystąp i powiedz kwestię.
Podobno szukasz Candymana, suko.
Do szeregu.
Numer pięć, wystąp, powiedz kwestię.
Podobno szukasz Candymana, suko.
Do szeregu. Wyprowadzić ich.
Numer pięć.
Dobra robota.
Jak go znaleźliście?
W blokach.
Zaczynaliśmy od ostatniego piętra. Wszyscy musieli wyjść.
Zamknęliśmy całe Cabrini.
To cud, że pani żyje, pani Lyle.
- On zabił Ruthie Jean? - Niewątpliwie.
Tego dzieciaka też.
Przewodził Overlords.
Wszystko wiedzieliśmy.
Nie mogliśmy go zwinąć, bo nikt nie chciał zeznawać.
Nie możemy ich chronić w Cabrini Green, wiedzą o tym.
A ten dzieciak? Jake?
Nie potrzebujemy go. Mamy panią.
Hej, Jake!
Dziękuję, że uratowałeś mi życie.
Chcę wracać do domu!
Zabierzemy cię stąd.
Dobra robota.
Mówiłaś, że to będzie nasz sekret. Kłamałaś!
Wciąż jest, Jake. Nie musisz iść do sądu.
Candyman mnie dorwie!
Candyman nie istnieje.
Jest wymyślony. Jak Drakula...
albo Frankenstein.
Zły człowiek używał jego imienia, by nas straszyć.
Teraz wszystko będzie już dobrze.
Candyman nie istnieje?
Nie.
Cześć!
Nie tak ostro. Podobno jesteś kontuzjowana.
- Zobacz, jest lepiej. - Wygląda świetnie.
Siadaj.
Jadłeś już?
Oczywiście, że nie.
To dobrze.
Hej!
Witaj z powrotem!
- Dzięki! - Pokaż.
Jak dobrze, że nic ci nie jest! Zwariowałabym.
Wiesz, co mnie dręczy?
Giną dwie osoby, a policja nic.
Gdy napadają białą kobietę, zamyka wszystkich.
To był zły człowiek. Usunęłaś go.
Tylko to się liczy.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - Co?
Nie uwierzysz.
- Zdjęcia! - Znajomy fotograf...
uratował większość z nich.
Aparat był zmiażdżony.
To nie wszystko!
Wydawcy się zainteresowali...
odkąd trafiłaś do gazet.
Wydadzą to.
Przyjdę do ciebie jutro i zaczniemy.
- Tak. - Dobra.
Helen.
Tak?
Helen.
Kto to?
Helen...
przyszedłem po ciebie.
Czy ja cię znam?
Nie...
ale wątpiłaś we mnie.
Muszę już jechać.
Wcale nie musisz.
Jestem spóżniona.
Nie wierzyłaś w te historie...
więc musiałem przybyć.
Bądź moją ofiarą.
Jestem napisem na murze...
szeptem w klasie.
Bez tych rzeczy jestem niczym...
więc teraz muszę przelać niewinną krew.
Chodź ze mną.
Anthony!
Anne-Marie?
Ty to zrobiłaś!
Odejdź!
Morderczyni!
Przestań!
Przestań! Przestań!
Policja! Otwierać!
Nie ruszaj się!
Odsuń się!
Uwaga!
Zdejmij sweter.
Upuść i przesuń do mnie.
Zdejmij stanik.
Czy mogę wziąć prysznic?
Upuść i przesuń do mnie.
Podnieś ręce.
Podnieś lewą pierś.
Prawą.
Majtki.
Czy mogę mówić z detektywem Valento?
Zdejmij majtki.
Frank!
Jest pani aresztowana. Rozumie pani?
Chcę to wytłumaczyć.
Rozumie pani?
Ma pani prawo...
zachować milczenie. Rozumie to pani?
- To obłęd! Napadł mnie. - Proszę odpowiedzieć!
Rozumiem.
Około godziny 22. Anne-Marie McCoy...
wróciła do domu.
Znalazła swojego psa z odrąbaną głową.
Zaczęła wołać o pomoc. Zaatakowała ją pani tasakiem.
Trzymała go pani jeszcze w ręku...
gdy policja wpadła do mieszkania.
Gdzie jest dziecko?
Nie wiem.
Jesteś chora.
Życzy pani sobie adwokata, nim zadam kolejne pytania?
Tak czy nie?!
Chciałabym zadzwonić.
Nie możemy teraz odebrać. Zostaw wiadomość.
Trevor, jesteś tam? Odbierz!
To bardzo pilne, Trevor. Odbierz!
Aresztowali mnie.
Jestem w 18. komisariacie.
Możesz po mnie przyjechać?
To wszystko.
Która jest godzina?
Trzecia w nocy.
Musi być inne wyjście.
Zasłoń twarz. Milcz.
- Dobrze? - W porządku.
Wszystko będzie dobrze. Trzymaj się mnie.
Trzymaj nisko głowę.
Odsunąć się!
Nie mamy absolutnie nic do powiedzenia!
Nie mamy nic do powiedzenia!
Nie było aktu oskarżenia.
Istnieje prawdopodobieństwo, że Anthony został porwany i żyje.
To mogła być krew psa.
Podejrzaną zwolniono dziś po przesłuchaniu.
Będziemy musieli podążać za tym...
Nie podali twojego nazwiska. To dobrze.
Nie formułują oskarżenia, bo chcą znaleźć ciało.
Oskarżą cię o morderstwo 1. stopnia.
Ale według mnie nie mają szans.
Myślicie, że to zrobiłam?
Nikt w to nie wierzy.
Ale masz wątpliwości?
Czy istnieje coś...
najdrobniejszy szczegół, który pani pamięta...
a który pomógłby udowodnić pani wersję wydarzeń?
Straciłam przytomność. Nie wiem, co się stało.
Ocknęłam się tam w kałuży krwi.
Chcesz coś?
Na pewno?
Mam pojechać na uczelnię po jakieś materiały.
Wolałbym cię nie zostawiać.
- Wrócę za 20 minut. - Trevor?
Gdzie byłeś w nocy?
Tutaj. Spałem jak kamień.
Myślałem, że byłeś z Bernadette.
Kochanie...
jestem przy tobie.
Przebrniemy przez to razem.
Zaraz wracam.
Uwierz we mnie.
Bądź moją ofiarą.
Wierzysz we mnie?
Nie zbliżaj się!
Dziecko jest u mnie.
Jeśli nie pójdziesz ze mną, zginie.
Twoja niewiara zniszczyła wiarę mojego zgromadzenia.
Bez nich jestem niczym...
więc byłem zmuszony przybyć.
A teraz muszę cię zabić.
Historia twej śmierci będzie straszyć dzieci.
Kochankowie będą się do siebie bardziej tulić.
Chodź ze mną i bądź nieśmiertelna.
Helen!
Helen, tu Bernie.
Bernadette!
Bernadette, idź stąd!
Helen!
Słonko, to ja, Bernadette. Wpuść mnie.
On tu jest.
Bernadette...
idź stąd!
Helen?
Uciekaj!
Trevor!
Trevor, on tu jest.
On tu jest.
Trevor.
Trevor?
Trevor!
Wyprowadźcie ją.
Obejmij mnie, Trevor. Proszę!
Czemu chcesz żyć?
Gdybyś uczyła się ode mnie...
nie błagałabyś o życie.
Jestem pogłoską.
To błogosławiony stan, wierz mi.
Być tematem szeptów na rogach ulic.
Żyć w ludzkich snach...
ale nie musieć istnieć.
Rozumiesz?
Boże...
nie pozwól mu zabić dziecka.
Trevor?!
Dokąd idziecie?
Nie zostawiajcie mnie tu!
Nie obronię się!
Co wiedzą dobrzy oprócz...
tego, czego nauczą ich swymi występkami źli?
Morderca!
Daj się chociaż pocałować.
Tylko jeden wyborny...
pocałunek!
Morderca!
Pomocy!
Jest pod łóżkiem!
Podaj 1000 jednostek!
On tu jest! Schował się pod łóżkiem!
Nie! Nie róbcie tego!
Dzień dobry.
Chcę rozmawiać z moim mężem.
Ja też.
Która godzina?
Dokąd idziemy?
Do Disneylandu.
Clyde, otwieraj!
Co wy tu wyprawiacie? Czytacie książki?
Litości!
Doktorze Burke?
Tak?
Jestem doktor Burke.
Chcę rozmawiać z mężem.
Zorganizujemy odwiedziny.
Odwiedziny?
Zamknęli mnie?
Czy uważa pan, że te środki są konieczne?
To jest...
nakaz zatrzymania podpisany przez prokuratora.
- Od miesiąca... - Miesiąca?
Uspokajamy panią dawkami thorazine.
Zapewne pamięta pani niewiele lub nic.
Chcę adwokata.
Pracuję dla niego.
Badam, czy może pani stanąć do procesu.
Oskarżenie o morderstwo 1. stopnia.
Co się stało w pani mieszkaniu?
Czy pierwszej nocy tutaj...
zjawił się morderca?
Morderca!
Pomocy!
Jest pod łóżkiem!
Nie rozumiem.
Proszę! On tu jest!
Pomocy!
To niemożliwe.
Bernadette!
Nie jestem do tego zdolna.
Jeśli coś jest nie tak...
to na pewno żadna cząstka mnie...
nawet najgłębiej ukryta, nie jest do tego zdolna!
Mogę to udowodnić!
Jak?
Mogę go wezwać.
Candyman. Candyman.
Candyman.
Jesteś teraz moja.
Dziś wieczorem nasze zgromadzenie będzie świadkiem nowego cudu.
Bądź w domu, Trevor!
Bądź w domu!
Wynoś się z mojego domu.
Trevor!
Co się stało, pączusiu? Zrobiłaś bam?
Co ty tu robisz?
Mieszkam tu. Pamiętasz?
Zadzwoń do szpitala.
Nie ruszaj telefonu.
Co się stało?
Boicie się czegoś?
Obrzydliwe kolory.
Co zamierzałeś, Trevor? Powiedzieć mi, gdy wyjdę?
Wiedziałeś, że nigdy nie wyjdę, prawda?
Zadzwońmy do szpitala.
W porządku.
Proszę.
Tego właśnie chcesz?
Dzwoń!
Nie jestem morderczynią.
Nie jestem.
Trevor, jesteś wszystkim, co mi zostało.
To już koniec.
Wszyscy cię opuszczą.
Zostanie ci tylko moje pragnienie.
Helen!
Przyszłaś do mnie.
Oddaj dziecko.
Mieliśmy umowę.
Poddaj mi się teraz...
a nic mu się nie stanie.
- Umowa stoi. - Boję się.
Boisz się bólu, czy tego...
co poza nim?
- Obydwu. - Zapewniam, że ból...
będzie ogromny.
Jeśli chodzi o śmierć, nie ma się czego bać.
Nasze imiona będą widnieć na tysiącach murów.
O naszych zbrodniach...
będą opowiadać nasi wierni.
Umrzemy razem na ich oczach...
aby mogło ich to prześladować.
Chodź ze mną...
i bądź nieśmiertelna.
Jesteś teraz mój.
Czas na nowy cud.
TO ZAWSZE BYŁAŚ TY HELEN
To zawsze byłaś ty, Helen.
To zawsze byłaś ty.
On tu jest.
Już idę.
Już dobrze.
Patrz!
- Co się stało? - Dorwali Candymana!
Widziałem go tam! Widziałem!
Candyman tam jest! Widziałem go!
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Spalmy go!
Pomocy! Pomocy!
Okłamałeś mnie!
Musimy ruszać w drogę, ty i ja.
Nasze kości obrócą się w popiół...
i nic nas już nie rozdzieli.
Puść mnie.
Nie mogę!
Jesteśmy już martwi.
Wróć do mnie!
Wróć!
Polecamy Bogu naszą siostrę Helen.
Składamy jej ciało w ziemi.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.
Niech Bóg ją błogosławi i da jej wieczny odpoczynek.
Boże wszechmogący, przyjmij nasze modlitwy za duszę Helen.
Nie patrz na jej złe uczynki...
bo w sercu chciała czynić Twą wolę.
Niech Bóg cię błogosławi.
Ojciec, i Syn, i Duch Święty.
Boże, popatrz!
Trevor?
Słucham?
Dobrze się czujesz?
Tak.
Nie jesteś głodny?
Nie. Zjem póżniej.
Chciałam zrobić dla nas dobrą kolację.
Jak chcesz.
Pomożesz mi zrobić sałatkę?
Dobrze, zaraz przyjdę.
Helen!
Helen.
Co się dzieje, Trevor?
Przestraszyłeś się?
Mój Boże, Trevor?
Trevor?